वैयर्थ जेथे उमगे सदा…

आजची खैरात

एका सुफी गायनाच्या ब्लॉगवर सुरेख कव्वाली ऐकली.

मजबूर हुं लाचार हुं  ए जाने तम्मना

सुरात आणि संथ असेलेली वेगळी वाटली. यातले ‘जाने तम्मना’ खूप सुंदर म्हटलेय..

आज जे काही झाले असो, मनातले संभ्रम नाहीसे करण्यात हे शब्द पुरेसे झालेत.. तसं आणखी एक गाणे आहे. अद्वैत या अल्बममधल्या घिर घिर आए  हे गाणे. गाण्याचे शब्द असेच काहीसे… पावसाच्या सुरुवातीला घनांनी हलकल्लोळ माजवलेला आहे, मग सुखद आणि सुसह्य असा पाऊस पडणार आहे…. हे आपल्या जीवनाच्या घडामोडींतही घडते. काळ्याकुट्ट क्षणांनी आपण व्यापून जातो.. त्यातून निघण्याकरता आपण हताश होऊन बसलो, तर आनंदाची आणि तात्पुरत्या का होईना सुखाची बरसात व्हायला लागते..

पहिल्या गाण्यातही मजबूर होण्यात आणि तसेच लाचार बनण्यात मिळवलेली आनंदातुर तृप्ती विलक्षण.. शरणागत्वासि त्वां निजसुख दिधले.. असे महाराजांसाठी म्हटले आहे. परिस्थितीला खरोखर शरण-मजबूर-लाचार (चांगल्या उद्देश्याने) आणि हताश होऊन जाण्यात फार मोठे महत्त्व दिले आहे.. धार्मिक अर्थाने तर आहे, पण सांस्कृतिक, ऐहिक जीवनालाही ते लागू व्हायला बरेच कारणे आहेत; कारण माणसाला जीवनास हवे तसे वळवण्यात अद्याप तरी पूर्णत: यश आलेले नाही.. त्याची त्यासाठीची धडपड खरोखर बघण्यासारखी आहे.

Advertisements

प्रतिक्रिया व्यक्त करा

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / बदला )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / बदला )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / बदला )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / बदला )

Connecting to %s