वैयर्थ जेथे उमगे सदा…

कोंडाळे फोडणे वगैरे वगैरे भाग-१

मराठी बलवत्तर म्हणून जागोजागी शरसंधान उगारण्याने इतरजनांची मानसिक अशांती होते, असे वाटते. परिभाषा आणि मनभाषा हे भाषेत राऊंड-द-राऊंड आदळत असतात, म्हणजे कधी भाषेचा लहेजा (लहज़ा)-मुखडा समोर असतो आणि कधी विळख्या दाराआडून-आर्तमनांतून भाषेचा सार झगझगत असतो. मराठीत बळाचा आवाका खालावत नाही, कारण मनात आपली आकृति स्पष्ट असते. हे वेगळ्या संस्कृतिचे पाणी पडल्याने आपल्या संस्कृतिच्या पाण्यात खूप जाणवते. काही प्रवाही मांडले कि मनाचे तंतूच जास्त; तर ते अर्थप्रवाहीपलिकडे जाते, हे गतानुगतिके चालू आहे. जयते ते जयस्तुते कोंडाळे फोडण्यावर येण्याआधी गरम रक्ताची गळचेपी इथे मांडली. बेरकी चालीच्या या ब्लॉगला भागा-भागांच्या भागाकाराने आणि वाचकांच्या तिळपापडाने काही झुरत नाही ना हलत नाही.

Advertisements

प्रतिक्रिया व्यक्त करा

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / बदला )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / बदला )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / बदला )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / बदला )

Connecting to %s