वैयर्थ जेथे उमगे सदा…

जिया लागे ना…

खेचती,

रहस्य

तेरी ओर (असं गाणं होऊन गेलंय)

व्याकुल.

पहेली-सहेली!

[माझे मन एक रोग आहे, जो तो तुला समजलाच

नाही

.

.

जवळ आहे ते सर्व सोडून दूर दुरितला बोलावतेय]

वायरल एखादे गाणे होते हे मी आताच शिकलोय. फालतू शब्दरचना वर नको तितका संगीत मिसळावट असे असूनही मी ऐकतोय. द्युएत नसूनही प्रश्न उत्तर खेळली गेली, अर्थ सापडणे गर्दीत काही सापडण्याच्या शक्यतेपेक्षा मुश्कील. खेचणे व्याकुळ असणे रहस्य सोडवणे मी तरी गाण्यांमध्ये पहिल्यांदा बघतोय. कोड्याचा सखा म्हणजेच हिंदी बोलीत पहेली की सहेली नवा भन्नाट प्रकार वाटतोय. मनात चैन येणारे असते हा शोध इथे लागतो. रात्रीचा पडणारा हलकट पाऊस म्हणजे परत हिंदी मावसबोलीत रैन, भारी आवडतो कधी कधी. त्याला निव्वळ रात म्हणवून सारवासारव केली आहे.

जीव लागत नाही, तुझ्याशिवाय माझा, हे सारखे गाते आणि गातो.

दोर आहे तो खेचणारा ओढून नेणारा आहे. साप आणि दोर “वेदान्तातली” भ्रमकथा आठवली की.

पूर्ण न होणारी अनोळखी गोष्ट आहे. अर्थातच

‘वैती’च्या जवळ गेलात तर लाभेल, पास आओगे / पाओगे. बरं.

मनाला ‘बुझ’ न झालेली आतापर्यंत एक ती ‘पहेली’, हा ब्रांड कधी आला ? मी काही पियक्कड नाही, तरी माहिती ठेवतो.

लगेच दारू सोडून मराठी माय बोलीत रहस्य गाठला जातो, कुणाला माहित नसतांना!

त्या रहस्याला मात्र सहेली (कि पहेली) असते. बरं हे माहित.

मी हसू लागतो, सर्वांपासून लपवतो. आणि व्याकुळ असतो दिवसात त्यानंतर रात्रीच्या पावसात

कधीपासून नाही आली नयनात नीज आणि कधीपासून नाही आला मनात चैन

Advertisements

प्रतिक्रिया व्यक्त करा

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / बदला )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / बदला )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / बदला )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / बदला )

Connecting to %s