वैयर्थ जेथे उमगे सदा…

लेखकाचे संग्रह-दफ्तर

निःस्तर

एक असं ठिकाण असतं जे तुझ्या अस्तित्वाशिवाय भेटतं आणि मग तुला शोधलं जातं. तिथल्या हिशोबाने तू कधीच येत नाही आणि मला तू भेटतही नाही, आणि तुझ्या भेटीसाठी मी व्याकुळत राहतो.

मनाच्या कोवळीकतेवर आता बरीच उन्हाने काजळी धरली आहे. बिचारी रया पार रापून गेली आहे. भोवती अश्रूंचा ओलावा नांदतो आहे. आणि तरी त्यावर पडणाऱ्या क्षणभरच प्रकाशांंच्या त्रिज्येने, ताशेरेनी धीर चकाकून उठत आहे. 

खोल मनात तो विलयाचा काजळबिंदू आता वितळत चालला आहे. विलय होणे म्हणजे विनाशच होणे ना, तो बिंदू स्थिर तर केव्हाच नव्हता आणि त्या गचका खाणाऱ्या धरबंद नसलेल्या जागेवर स्तरांचे आच्छादनच नव्हते हेही आता उमगू लागले आहे.

विलय होणार तरी कसा.. सपाट निःस्तरच..